Από τη στιγμή που άρχισα την καριέρα μου ως Συνεργάτης Κοινωνικών Μέσων, είχα ένα μάτι στο Tweet Deck μου και το άλλο στο Creative Department. Αυτή η μυστηριώδης δέσμη, γεμάτη στη γωνία, τατουάζ που χορεύουν στη λάμψη των υπερμεγέθων οθονών Mac. Πάντα φαινόταν σαν να είχαν σχεδιαστεί για φωτογράφηση, να κάνουν τα πράγματα, να δημιουργούν πράγματα. Μαγνητισμένη, ήθελα να είμαι. Ήθελα να είμαι Copywriter.
Εξαιτίας αυτού, σκέφτηκα ότι είναι έξυπνο να καθίσετε με τον Δημιουργικό Διευθυντή που προσλαμβάνει τους Copywriters - ξέρετε, βρείτε το κοινό έδαφος πάνω στο οποίο μπορείτε να σκουπίζετε, στη συνέχεια πηγαίνετε για να σκοτώσετε με ερωτήσεις για το τι ψάχνει σε έναν ιδανικό υποψήφιο και πώς μπορώ να τοποθετήσω τον εαυτό μου για μια μεταφορά μεταξύ γραφείων.
Η συνάντηση έμεινε μακριά από το σενάριο. Μέχρι στιγμής, στην πραγματικότητα, αντί να κλίνει σε μια βιαστική μετάβαση από τον κόσμο της κοινωνικής παρακολούθησης και των ενημερώσεων για την κατάσταση, κάθισα πίσω με διπλωμένα χέρια ακούγοντας την κουδουνίστρα της από τις δημιουργικές εντολές μέσω σφυρηλατημένων χείλη.
Χωρίς εξαιρέσεις.
Θαυμάσια, σκέφτηκα. Δεν έχω κανένα από τα παραπάνω . Νικημένος, συνεχίσαμε να νιώθουμε απογοητευμένοι για εβδομάδες, διαιρώντας το χρόνο μου ανάμεσα στην περιπέτεια κρίσης και την έρευνα σε online σχολές αντιγραφής. Έριξα για λίγο τις ετικέτες των τιμών και έβλεπα στους φίλους και την οικογένειά μου ακόμα περισσότερο - μέχρι που τελικά, ένας από τους μέντορές μου, η Έλεν Κέρτις, είπε ότι διέκοψε τις περιόδους βαθιάς και ουσιαστικής περιποιήσεώς μου.
"IRL σε σχέση με τη διεύθυνση URL".
Μετάφραση: Ποιος ήμουν IRL (στην πραγματική ζωή) δεν θα γινόταν ποτέ δεκτός στο Τμήμα Δημιουργίας. Εκείνη την εποχή, το Jansport μου ήταν ακόμη στο προσκήνιο και είχα απολύτως μηδενική μεταπτυχιακή ή σχετική εργασιακή εμπειρία. Η μόνη μου ελπίδα ήταν να κάνω το νωρίτερο μου δίπλωμα.
Αλλά ποιος ήμουν έτοιμος να γίνω - σε απευθείας σύνδεση, δηλαδή - θα μπορούσε να με κάνει ένα συνολικό παπούτσι-in. Βασικά, συνειδητοποίησα ότι θα έπρεπε να ζωγραφίσω τον εαυτό μου πάνω στον καμβά του διαδικτύου ως τον διορατικό, παιχνιδιάρικο, απότομο συγγραφέα που θέλησα να το δω. Τότε, θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω αυτό το πορτρέτο για να διαμορφώσω τις αντιλήψεις και να επηρεάσω τις εντυπώσεις. Είχα την αγορά μου σαν να ήμουν μάρκα και να διαχειριστώ την ηλεκτρονική μου φήμη, όπως φαινόταν κατάλληλη, διασφαλίζοντας ότι η σιδερένια κυρία δράκων ενός δημιουργικού διευθυντή θα δει την αξία μου παρά τον πολύτιμο κατάλογο ελέγχου.
Για την καταγραφή, η ψηφιακή σάλτσα για τη δουλειά που ήθελα (και όχι εκείνη που είχα) δούλεψε προς όφελός μου και έξι μήνες αργότερα, έγινα Copywriter στο τμήμα δημιουργικών. Εδώ είναι πώς αφιερώνοντας χρόνο στην προσωπική μου μάρκα βοήθησε το τρένο να εγκαταλείψει το σταθμό.
Αναγνωρίζω
Μετά από αυτή την επιδρομή, σκέφτηκα ποιος ήμουν πριν από την μισθωτή ζωή, καθώς και ποιος ήθελα να προχωρήσω. Ξόδεψα μέρες ψάχνοντας και εξερευνώ τις πεποιθήσεις μου, τις δεξιότητες, τα πάθη και τα φυσικά δώρα.
Και συνειδητοποίησα ότι, στο κολέγιο, δεν είχα ποτέ επικεντρωθεί σε ένα συγκεκριμένο ταλέντο - ήμουν καλά στρογγυλεμένος, και μου άρεσε. Μια σύγχρονη γυναίκα της Αναγέννησης, μου άρεσε να ψήνω, να τρέχω, να ταξιδεύω, να διαβάζω, να κάνω μουσική και να κτυπώ τα αστεία στα πικρά άκρα με φίλους. Ούτε ένα από αυτά τα χόμπι είχε μεγαλύτερη σημασία από το άλλο.
Αλλά ξαφνικά, άκουσα την φωνή του ίδιου μέντορα στο πίσω μέρος του μυαλού μου λέγοντας: "Αν θέλετε να είστε γνωστός για όλα, θα είστε γνωστός για τίποτα." Ο διακόπτης αναπήδησε. Τελειώσα τελικά τη φιλοσοφική φωνή που ήρθε με το να θέσω τις ερωτήσεις "Ποιοι είμαι;" και έφτασα σε μια σαφή κατανόηση του τι με κάνει με. Αυτό που ήθελα να γνωρίζω δεν ήταν τρόφιμα ή ταξίδια ή μουσική ή κοινωνικά μέσα. Έγραφε.
Τα δικά
Μόλις διαπίστωσα ότι η προσωπική μου μάρκα θα πρέπει να χτιστεί γύρω από το γράψιμό μου, έχω ορίσει τη θέση μου ως blogger και χαράξω μια γωνιά του ιστού για τον εαυτό μου. Αγκαλιάζοντας τους bloggers της μόδας, τους μπλόγκερ μόδας, τους bloggers τέχνης, τους bloggers για τα τρόφιμα και τους περίεργους bloggers, ανέλαβα τη λωρίδα του τρόπου ζωής και έχτισα τη μάρκα μου σε αυτόν τον πυλώνα της αλήθειας: Σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον, επιτυγχάνεται μόνο η συναρπαστική. Πρέπει να είμαι ενδιαφέρουσα. Έπρεπε να μοιραστώ περιεχόμενο που μου αρέσει.
Έτσι, κάθε φορά που παρακολούθησα ένα ασυνήθιστο γεγονός, όπως το Φεστιβάλ Λεβάντας στο Paso Robles ή το Κόμμα Συγκομιδής μελιού του Kinfolk στο Σαν Φρανσίσκο, θα συνειδητοποίησα το θαύμα της ημέρας στο blog μου. Αλλά για να το καταφέρω περισσότερο από ένα ψηφιακό ημερολόγιο - μοιραζόμουν playlists που επιμελήθηκα, συνταγές που είχα ξεδιάντροπη τρεις φορές σε μια εβδομάδα και όλες τις ταξιδιωτικές μου ιστορίες. Έγραψα σε ευαίσθητη ειλικρίνεια για το θάνατο του πατέρα μου και για το 10 ημερών που πέρασα στο Ισραήλ, όπου έτρεξα μια φυλή 13, 1 μιλίων και ένιωθα συναισθήματα βαθύτερα από την πίστη. Άφησα τους ανθρώπους μέσα. Τέλος, βρήκα έναν τρόπο να χρησιμοποιήσω αυτό το κολλέγιο καλά στρογγυλεμένο: Συνδυάστε όλα αυτά γραπτώς και το κάνετε με τρόπο που κανένας άλλος δεν μπορούσε.
Τρομερό, ναι. Εκφοβιστικό, σίγουρα. Αλλά να πάρει εκείνο τον αδιάφορο Δημιουργικό Διευθυντή να δώσει μια βλασφημία για μένα και τη δουλειά μου; Αυτό το έκανε πολύτιμο.
Ενίσχυση
Μια σοφή γυναίκα μου είπε κάποτε ότι αν είσαι το πιο έξυπνο, πιο δημιουργικό και πιο στρατηγικό πρόσωπο στο ημισφαίριο, δεν έχει σημασία αν κανείς δεν ξέρει. Γύρισα λοιπόν τον όγκο της προσωπικής μου μάρκας και μοιράστηκα τις αναρτήσεις blog μου σε τρία κύρια κοινωνικά κανάλια: το Facebook, το Twitter και το Instagram. Με γοητευτικό ευαγγελισμό, όπως μου αρέσει να το αποκαλώ, έκανα τον κόσμο ενήμερο για το νέο μου περιεχόμενο και παρακολουθούσα προσεκτικά τα αναλυτικά στοιχεία του ιστολογίου μου. Και ξέρεις τι? Με κάθε κοινωνική έκρηξη, το διάγραμμα γραμμής των μοναδικών επισκεπτών μου μιμούσε την εικόνα ενός αεροπλάνου που ανέβαινε σε υψόμετρο.
Αξίζει να αναφέρουμε ότι αγωνίστηκα με την έννοια του ναρκισσισμού - τι κι αν οι άνθρωποι σκέφτονται ότι ερωτεύομαι τον εαυτό μου με όλες αυτές τις θέσεις που σχετίζονται με εμένα; Τι γίνεται αν ενοχλούνται από το πόσο συχνά προωθώ τη δική μου γραφή; Αλλά προς μεγάλη μου και ευπρόσδεκτη έκπληξη, η αντίθετη αντίδραση κυριάρχησε στους πόλους. Μια συντριπτική πλειοψηφία φίλων και ξένων ανταποκρίθηκε θετικά στις συνδέσεις που έστειλα μέσω των αιθέρων. Οι αντιδράσεις τους ήταν ταπεινωτικές και με ενεργοποίησαν για να συνεχίσω να γράφω. Συνεχίστε την παραγωγή. Συνεχίστε να δημιουργείτε.
Κατά τη διάρκεια των έξι μηνών, αυτά τα σταθερά κύματα ενημερώσεων κατάστασης, tweets και εκρήξεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου δημιούργησαν την ευαισθητοποίηση γύρω από το προσωπικό μου εμπορικό σήμα. Καθώς οι φίλοι, οι γνωστοί και οι οπαδοί μου έλεγαν τις ροές ειδήσεών τους στο Facebook ή τις ροές Twitter, θα δουν μια ανάρτηση λέγοντάς τους ότι είχα ενημερώσει το blog μου. Θα το ξέρουν να το ελέγξουν. Σύντομα, οι φίλοι του γραφείου άρχισαν να χτυπούν το κουμπί κοινής χρήσης, το οποίο εξαπλώθηκε το blog μου σε ακόμη περισσότερους ανθρώπους σε περισσότερα δίκτυα. Τελικά, αυτή η λέξη-από-στόμα κοινωνική κουβέντα μεταμορφώθηκε σε word-of-mouth convos γραφείο.
Και σιγά σιγά, πήγα από το να είμαι "αυτό το κορίτσι στο κοινωνικό τμήμα" στον Nicole, τον συγγραφέα. Με τους συναδέλφους να μιλάνε για το ταλέντο μου, ήταν μόνο θέμα χρόνου, μέχρι κάποιος που έλαβε τη σημασία λήψης αποφάσεων να τραβήξει την προσοχή και να δει τα ανορθόδοξα προσόντα μου.
Και το έκανε.
Μείνετε συντονισμένοι: Στο Μέρος 2 αυτής της σειράς, θα μοιραστώ περισσότερα για το πώς το προσωπικό μου εμπορικό σήμα άνοιξε το δρόμο για την εσωτερική δικτύωση, προωθώντας τη μεταφορά μου από το Social Media Associate στον Copywriter.
